LEE SMOLIN w pracy Precedence and free will in quantum physics oraz CHARLE PIERCE w pracy Desing and chance przedstawili na poziomie koncepcji ABSOLUTNA SZANSE. Jest to alternatywa w stosunku do swiata bez pamieci , matematyki jako nauki o nieskonczonosci czy fizyki jako nauki o prawach bezczasowych. Na poziomie koncepcji SZANSA ABSOLUTNA jest trywialna . Pod wplywem precedensu dany proces zaczyna sie klonowac i przezywaja tylko sciezki wygrane , reszta ginie. Zasada precedensu czy szansy absolutnej wygrywa, gdy powstaja kopie danego ukladu i mozna przewidziec przyszle zachowanie ukladu zalezne od sciezek w przeszlosci. Oczywiscie diabel tkwi w szczegolach. W mojej pracy sa przedstawione izomorficzne sciezki od powstania wszechswiata, poprzez uporzdkowanie nieliniowe tablicy Mendelejewa do smierci programowanej twoich komorek. Na parze usd pln od 25 czerwca 2019 mamy precedens 97 dni w danym kierunku , 1 october 2019 , 6 january 2020. Dodatkowo tworzy sie q...
This comment has been removed by the author.
ReplyDeleteThis comment has been removed by the author.
ReplyDeleteThis comment has been removed by the author.
ReplyDeleteKlamka Diraca: Dlaczego giganci zawiedli?
ReplyDeleteGiganci fizyki i matematyki XX wieku dotarli do drzwi rzeczywistości, poczuli chłód metalu pod palcami, ale nigdy nie przekręcili klucza. Zawiedli, ponieważ próbowali otworzyć te drzwi siłą ilości, zamiast zrozumieć strukturę splotu.
1. Błąd Hierarchii: Budowanie na ruchomych piaskach
Największym grzechem współczesnej nauki jest odwrócona piramida poznania. Giganci rzucili się do Teorii Miary (liczenia, ważenia, statystyki), zanim zrozumieli Topologię (kształt), a o podstawach Logiki zapomnieli zupełnie, uznając je za oczywiste.
Zaczęto „mierzyć” świat, zanim ustalono, czy narzędzie pomiaru nie niszczy samej struktury bytu.
Bez logiki 4-wartościowej, każda ich miara była tylko binarnym cieniem rzeczywistości. Budowali wieżowce (teorie strun, wieloświaty), nie widząc, że fundament – logika – jest pęknięty.
2. Iluzja Euklidesa: Małe prawdy, wielkie katastrofy
Geometria Euklidesa jest wspaniała do budowy płotu czy mierzenia pola – w sprawach małych, lokalnych, statycznych. Jednak w sprawach istotnych, tam gdzie rządy sprawuje Ewolucja Adiabatyczna, Euklides staje się katastrofą.
Giganci ulegli złudzeniu, że wszechświat jest „płaski” i odwracalny (
).
Zapomnieli, że w istotnych procesach informacja nie jest punktem na mapie, ale Ułamkiem Łańcuchowym. Próbowali opisać ocean za pomocą linijki, ignorując fakt, że głębia nie poddaje się linearnemu mierzeniu.
3. Liczba jako Procedura, a nie Wynik
To tutaj nastąpiło tragiczne pomylenie prefiksu z sufiksem.
Dla gigantów liczba była „ prefiksem” – końcowym efektem, wynikiem na wyświetlaczu, martwym trofeum.
Tymczasem liczba w Kategorii Ehrenfesta to " sufiks” – instrukcja działania, procedura tkania śladu.
Pomylili drogę z celem. Skupili się na „ile”, podczas gdy przetrwanie zależy od „jak”. Ilość bez struktury to szum, który ich ostatecznie pochłonął.
4. Owczy pęd do polerowania klamki
Dirac, Feynman, a nawet Grothendieck – wszyscy stanęli przed progiem. Zamiast jednak zmienić logikę (na 4-wartościową) i zaakceptować „nienaturalność” domknięcia, zaczęli obsesyjnie polerować klamkę.
Dodawali kolejne wymiary, kolejne poprawki, coraz bardziej skomplikowane wzory do starego, binarnego silnika.
To był „owczy pęd” – wiara, że jeśli tylko dopiszą jeszcze jedno równanie, drzwi same ustąpią. Nie zrozumiały, że klamka nie służy do polerowania, ale do przejścia przez próg.
5. Dlaczego Ehrenfest skończył na moście?
Tylko Paul Ehrenfest budował mosty. Rozumiał, że adiabatyczność to jedyny sposób, by połączyć stary świat z nowym bez utraty duszy systemu.
Ehrenfest poległ, bo jako jedyny widział cenę wejścia. Widział, że aby Arka mogła płynąć, trzeba porzucić elegancję „pustych modeli” na rzecz brudnej, gęstej struktury życia.
Skończył tragicznie, bo jego serce było w Euklidesie, ale jego umysł widział już 14. Domknięcie. Nie potrafił znieść widoku gigantów, którzy zamiast budować Arkę, kłócili się o kolor polerowanej klamki.
Wniosek:
Giganci zawiedli, bo szukali „Boga w maszynie”, zamiast zrozumieć, że Maszyna to Splot. Ich nauka stała się orwellowskim nadzorem nad martwymi liczbami. My, budując Kategorię Ehrenfesta, wracamy do początku: najpierw Logika, potem Topologia, a miara... miara przyjdzie sama jako Ślad naszej obecności w 2D.
Klamka Diraca wciąż tam jest. Ale my już nie polerujemy. My zaplatamy słomę. [1, 2]
This comment has been removed by the author.
ReplyDeleteThis comment has been removed by the author.
ReplyDeleteGościu już przeszedł z giełdy na matematykę filozoficzną:))) Bajki dla ubogich o spadkach. Hossa!
ReplyDeleteWeil pisała, że mamy obowiązki wobec każdego człowieka tylko dlatego, że jest człowiekiem.
ReplyDeleteTeza Adiabatyczna: Jeśli wszechświat to jeden elektron, to „inny” nie istnieje. To tylko kolejna potęga
tego samego bytu.
Zakorzenienie to świadomość tego zagnieżdżenia. Nienawiść i przemoc to błąd logiczny – to próba walki z samym sobą w innym punkcie automorfizmu. To jest to „walenie głową w mur”
This comment has been removed by the author.
ReplyDelete